Zo worden foto’s en video’s gecontroleerd op misleiding

Steeds vaker circuleren online beelden waarvan niet meteen duidelijk is of ze echt zijn of bewerkt. Nieuwsorganisaties werken daarom aan manieren om foto’s en video’s te checken op misleiding en manipulatie. In een artikel van The Verge wordt beschreven hoe redacties zoals die van The New York Times en andere nieuwsplatforms experimenteren met technologie en methodes om vast te stellen wat authentiek is en wat niet, en hoe ze die technieken toepassen in hun journalistieke werk. Lees hier het originele artikel.

Met de opkomst van kunstmatige intelligentie en bewerkingstools is het steeds makkelijker geworden om beelden te vervalsen. Video’s kunnen worden gemanipuleerd zodat uitspraken of acties lijken plaats te vinden die nooit echt gebeurd zijn. Foto’s kunnen veranderd worden zodat mensen of gebeurtenissen er anders uitzien dan in werkelijkheid. In veel gevallen herkennen mensen zelf niet dat een beeld nep is. Dit maakt het moeilijk voor nieuwsredacties om te beslissen welke beelden ze kunnen gebruiken en welke niet.

Nieuwsorganisaties voelen die druk. Als media een gemanipuleerd beeld publiceren zonder dat te merken, kunnen ze onbedoeld bijdragen aan de verspreiding van onwaarheden. Daarom zetten redacties speciale teams op die zich richten op verificatie, het proces van controleren of een beeld authentiek is. De technieken variëren van traditionele methoden, zoals het checken van broninformatie, tot geavanceerde zoekopdrachten en analyse van metadata.

Een van de eerste stappen bij het controleren van een beeld is het achterhalen waar en wanneer het is gemaakt. Journalisten gebruiken daarbij tools om te zoeken naar eerdere versies van hetzelfde beeld op het internet. Dit kan helpen te zien of het beeld al eerder is gepubliceerd in een andere context. Als een foto bijvoorbeeld beweerd wordt uit een recente gebeurtenis te komen, maar al jaren online staat, is dat een duidelijk teken dat het niet klopt.

Andere methoden zijn gericht op technische kenmerken van bestanden. Digitale beelden bevatten vaak metadata, zoals de datum, tijd en het apparaat waarmee de foto is genomen. Door te kijken naar deze gegevens kunnen controleurs soms vaststellen of iets is bewerkt of dat het originele bestand anders lijkt dan de versie die online circuleert. Sommige tools analyseren zelfs de structuur van pixels om patronen te detecteren die wijzen op manipulatie.

Daarnaast worden externe bronnen geraadpleegd. Journalisten bellen soms met mensen die op foto’s staan of met organisaties die erbij betrokken zouden zijn. In andere gevallen gebruiken ze satellietbeelden, kaarten of live video’s om gebeurtenissen te reconstrueren. Door informatie uit meerdere onafhankelijke bronnen te combineren, ontstaat een betrouwbaarder beeld van wat er werkelijk is gebeurd.