Hadrian waarschuwt: AI-cyberaanvallen overrompelen organisaties in 2026

Organisaties zijn in 2026 structureel onvoorbereid op een nieuwe generatie AI-gedreven cyberaanvallen. Dat blijkt uit recent onderzoek van Hadrian, dat wereldwijd securityteams analyseerde. Twee op de drie Chief Information Security Officers noemen AI-dreigingen hun grootste zorg voor het komende jaar, terwijl zij nauwelijks inzicht hebben in wat daadwerkelijk misbruikt kan worden.

De conclusie is scherp. Defensieve cybersecurity schiet tekort in een wereld waarin aanvallers al op machinesnelheid opereren.

Volgens het onderzoek bestaat 99,5 procent van alle securitybevindingen uit valse positieven. Slechts 0,47 procent van de gemelde kwetsbaarheden blijkt daadwerkelijk exploiteerbaar. Daardoor besteden securityprofessionals het grootste deel van hun tijd aan het verwerken van meldingen, in plaats van het oplossen van echte risico’s.

Dat gebrek aan focus heeft directe gevolgen. Cyberdreigingen blijven steeds vaker onopgemerkt, terwijl aanvallers al toegang hebben tot systemen. Securityteams weten in veel gevallen niet eens dat kwetsbaarheden actief misbruikt kunnen worden.

“Traditionele defensieve cybersecurity is in een AI-first realiteit in 2026 niet langer voldoende,” zegt Rogier Fischer, CEO van Hadrian. “De enige weg vooruit is een verschuiving naar continue, offensieve cybersecurity, gebaseerd op automatisering en echte exploit-validatie.”

Het 2026 Offensive Security Benchmark Report van Hadrian schetst een sector die onder druk staat. Securityteams worden overspoeld door alerts, missen zicht op AI-gedreven aanvalsoppervlakken en lopen achter op tegenstanders die hun aanvallen automatiseren.

Bijna 90 procent van de gevalideerde kwetsbaarheden krijgt het label medium of laag risico. In de praktijk dekt dat vaak niet de werkelijke blootstelling. Kritieke risico’s vormen slechts 3 procent van de bevindingen, maar verdwijnen in een zee van duizenden meldingen.

“Het grootste risico richting 2026 is niet een gebrek aan tools,” stelt Fischer. “Het probleem is dat organisaties niet meer weten welke dreigingen écht zijn, terwijl aanvallers dat exact weten.”

AI heeft de machtsbalans in cybersecurity definitief verlegd. Aanvallers gebruiken automatisering, grote taalmodellen en AI-gestuurde verkenning om binnen enkele uren kwetsbaarheden te ontdekken, te combineren en te misbruiken.

Verdedigers werken daarentegen nog vaak met handmatige processen. Zij voeren discussies over prioriteiten, terwijl aanvallers hun aanvalsketen al afronden. Daardoor ontstaat een structurele achterstand die met extra tooling alleen niet is op te lossen.

De impact van deze kloof is meetbaar. Het duurt gemiddeld vier dagen om kritieke kwetsbaarheden te verhelpen. Sommige blijven zelfs langer dan vier maanden openstaan. Tegelijkertijd begint blootstelling vaak al binnen enkele uren na ontdekking.

Wanneer zekerheid wél bestaat, blijkt snelheid geen probleem. Maar liefst 94 procent van de zero-day-kwetsbaarheden wordt binnen vijf dagen opgelost. Het verschil zit niet in techniek, maar in zekerheid over wat daadwerkelijk misbruikt kan worden.

Volgens Hadrian is de conclusie onontkoombaar. Organisaties kunnen zich alleen verdedigen met de snelheid waarmee zij de realiteit kunnen valideren. Aanvallers denken offensief. Ze testen, combineren en exploiteren continu.

Verdedigers moeten in 2026 hetzelfde doen. Dat vraagt om automatisering, adversarial emulation en continue exploit-validatie. Niet als extra laag, maar als kern van de strategie. Het gaat om een fundamentele mentaliteitsverandering: van compliance naar confrontatie en van verdediging naar aantoonbare controle over het aanvalsoppervlak.

Voor bestuurders is de boodschap helder. Wie vandaag niet kan vaststellen wat daadwerkelijk exploiteerbaar is, kan morgen geen datalekken voorkomen.

“Offensieve cybersecurity werd te lang gezien als optioneel,” zegt Fischer. “Het moet de norm zijn. Als je je omgeving niet continu test zoals aanvallers dat doen, ben je niet aan het verdedigen. Je gokt.”