Afgelopen week stemde de Tweede Kamer voor de
Wet werkelijk rendement box 3. Een wet waar de Raad van State negatief over adviseerde. Een wet waarvan de startup-definitie nog niet eens is uitgewerkt, dat wetsvoorstel komt
"uiterlijk maart 2026" in internetconsultatie. Een wet waarvan Tobi Lütke, oprichter van Shopify, zei dat het "het domste beleid is dat momenteel door welke overheid dan ook op deze planeet wordt nagestreefd."
Ik ben ondernemer. Ik bouw aan Europese AI-infrastructuur. Niet vanuit Silicon Valley, niet vanuit Dubai, vanuit
Nederland. Omdat ik geloof dat dit land iets unieks heeft: de combinatie van handelsgeest, technische kennis en de nuchterheid om grote dingen klein te beginnen.
Maar ondernemen in Nederland is zwaar. Dat heb ik geaccepteerd. Twee jaar loondoorbetaling bij ziekte. Complexe arbeidsregels. Beperkt groeikapitaal vergeleken met de VS. Prima. Dat is de prijs van het Nederlandse model en daar sta ik achter.
Wat ik niet heb geaccepteerd is dat mijn eigen overheid mij actief tegenwerkt.
Box 3 belast mij straks op papieren winst die ik niet heb gerealiseerd. Op aandelen in mijn eigen onderneming die ik niet kan verkopen. Op waarde die morgen weer verdampt kan zijn. En als die waarde verdampt? Dan mag ik het verlies alleen verrekenen met toekomstige winst. Overlijden voor die tijd? Pech. Effectieve belastingdruk:
tot 60%.
Ondertussen zien we in het interview van
Constantijn Van Oranje-Nassau met WNL precies waar de échte uitdaging zit. Lagere ambtenaren die op hun privélaptop ChatGPT voeden met gevoelige burgerdossiers, BSN-nummers, jeugdzorgcasuïstiek, WMO-aanvragen — omdat er geen veilig alternatief is.
GPT-NL in Groningen bestaat op papier, maar de gemiddelde ambtenaar kan er niets mee. De infrastructuur en de gebruiker zijn compleet ontkoppeld.
37% van de Nederlandse startups overweegt binnen twee jaar te vertrekken. Het aantal investeringen in Nederlandse startups staat op het
laagste niveau in vijf jaar.
Lucien Burm , voorzitter van de Dutch Startup Association, waarschuwt hier al maanden voor. En wat doen wij? We stemmen voor een belastingwet waarvan we zelf zeggen dat die moet worden "doorontwikkeld naar een vermogenswinstbelasting, bij voorkeur al vanaf 2029." We voeren dus bewust iets in waarvan we nu al weten dat het niet werkt.
Dit is wat mij achterlaat in verwarring.
Ik bouw mee aan soevereine AI-infrastructuur voor Europa, ik praat en plan met engineers en bouw nu een kleine in Belgie Verviers. Ik praat met ministeries over digitale autonomie. Ik werk aan oplossingen voor precies het probleem dat Constantijn beschrijft: hoe zorgen we dat AI voor Nederlandse burgers draait op Nederlandse grond, onder Nederlands bestuur?
En datzelfde Nederland zegt tegen mij als ondernemer: we gaan je belasten op geld dat je niet hebt, voor een bedrijf dat je nog aan het opbouwen bent, met regels die we zelf nog moeten definiëren.
Ik vertrek niet. Nog niet.
Maar ik zou liegen als ik zeg dat de heroriëntatie niet is begonnen. Niet uit woede, uit vermoeidheid. Het gevoel dat je bouwt aan iets waar je land om vraagt, terwijl datzelfde land je de gereedschappen uit handen slaat.
Nederland wil digitale soevereiniteit. Nederland wil AI-innovatie. Nederland wil dat ondernemers hier blijven en bouwen.
Maar willen is niet genoeg als je tegelijkertijd het ondernemersklimaat uitholt voor de mensen die het moeten waarmaken.
De vraag aan Den Haag is simpel: willen jullie dat wij dit hier bouwen, of niet?
Want wij zijn er klaar voor. De vraag is of jullie dat ook zijn.
Het origineel lees je
hier op LinkedIn.