Meta werkt naar verluidt aan een nieuwe functie voor zijn slimme bril die gezichtsherkenning inzet om mensen te identificeren. Volgens documenten zouden gebruikers van de bril in de toekomst een naam of label kunnen zien verschijnen bij iemand die ze op straat tegenkomen, als die persoon eerder in hun netwerk staat of data heeft gedeeld die aan die persoon gekoppeld kan worden. Dit plan is onderwerp van debat omdat het vragen oproept over privacy en wat het betekent om technologie te gebruiken om mensen letterlijk te “taggen” in de echte wereld, volgens een recent bericht van
The Verge.
Hoe zou de functie werken?
De idee achter de functie is dat de bril via een ingebouwde camera kan kijken naar gezichten in het gezichtsveld van de drager. Als de software een gezicht herkent dat overeenkomt met iemand die in de contactgegevens staat of die gekoppeld is aan een digitaal profiel, kan de bril een label tonen met informatie zoals de naam of relatie van die persoon.
Meta heeft dit systeem gepresenteerd als een manier om sociale interacties te vergemakkelijken, bijvoorbeeld door snel te herinneren wie iemand is in een groep mensen of op een bijeenkomst.
De technologie maakt gebruik van kunstmatige intelligentie en machine learning om kenmerken van gezichten te analyseren en te vergelijken met opgeslagen gegevens. Dit gebeurt op het apparaat zelf, wat volgens Meta helpt om te voorkomen dat beelden of data onnodig naar servers worden gestuurd. Toch blijft er veel discussie over wie de controle heeft over die gegevens en wat er precies wordt opgeslagen en herkend.
Reacties van privacyvoorvechters
Meta heeft eerder gezichtsherkenning gebruikt op zijn sociale platforms om bijvoorbeeld foto’s automatisch te taggen. Die functie stuitte ook op kritiek en werd in sommige gevallen aangepast of stopgezet omwille van privacyzorgen. Het idee om dit via een draagbaar toestel te doen, maakt de discussie opnieuw actueel en scherper.
Wetgeving en regels
In verschillende regio’s bestaan al wetten die gezichtsherkenning in openbare ruimtes beperken of zelfs verbieden. In sommige Amerikaanse staten zijn er bijvoorbeeld strikte regels om te voorkomen dat mensen zonder hun toestemming worden geïdentificeerd. In de Europese Unie valt dit soort technologie onder strenge privacyregels zoals de Algemene Verordening Gegevensbescherming, die eisen stelt aan toestemming en verwerking van biometrische gegevens. Toezichthouders en politici kijken dan ook kritisch naar dit soort toepassingen omdat zij potentiële risico’s zien voor burgerrechten.